Publico aqui histórias hilárias que são contadas de geração em geração e assuntos do dia-a-dia, todos em alemão Hunsrickisch (Deutsche Hunsrücker). Publico também a sua tradução, para que possa ser pesquisada e aprendida esta maravilhosa língua.
Ainda, tem textos práticos para o uso da língua, expressões, verbos, tirar dúvidas, enfim, um curso para aprender ou rever o Hunsrickisch.
Na maioria dos textos incluo o áudio para você ouvir a pronúncia. "Esta é nossa língua!" "Das is unsere chprooch!"
Gente, recebi este comentário lá no orkut mas fiquei com muito mais entusiasmo ainda de levar adiante o projeto de reensinar o Hunsrickisch. Comentário:
Caro Pio, Acabei de ver seu vídeo, entrevista.Chorei muito de saudade dos meus familiares que já se foram, morar com Deus, minha mãe nasceu em N.Petrópolis, Drechsler familie. E nós em casa só falávamos alemão. No início da juventude tinha vergonha porque não falava gramatical agora me orgulho do "hundsrich", é um dialeto que é falado na Floresta Negra, de onde são originários meus antecedentes, e de onde saiu a receita da torta maravilhosa do mesmo nome.Já que os alemãos são pródigos cozinheiros de doces também. Abraços, Sra. Deize. O link para você rever o vídeo ao qual ela se refere:
A história que hoje estou lhes contando aconteceu de verdade. Nós viajamos de férias para Santa Catarina na ilha, na bela praia de Armação. Para então ficarmos lá durante dez dias, alugamos uma casa. Era uma belíssima casa de madeira com ricos detalhes e uma área cercando toda sua frente. Lá então, a gente podia instalar as redes e deitar sobre elas para se espreguiçar. Era uma casa grande, com três quartos e uma cozinha grande. Estava tudo muito bom, aproveitamos bastante o mar porque choveu pouco. O sol sempre foi nossa companhia. Mas a casa, assim que nós a começamos a observar mais detalhadamente, descobrimos que estava minada de cupins. Gente, é inacreditável a quantidade de cupins que moravam naquela casa. Em cada tábua, em cada nó, em todos os cantos para onde se olhava, via-se os cupins fazendo seu trabalho. Quando a gente se deitava na cama, se via toda a função dos cupins: alguns sentavam ao redor de peqenas mesinhas de ferro jogando cartas, com uma cervejinha ao seu lado. Eles berravam e gritavam, era um movimento cheio de alegria. Junto deles tinha um mais velho que parecia ser seu chefe. Ele tinha ao seu lado um copo de cachaça e a cada pouco sorvia um gole. Ele até já se encontrava meio bêbado. Eu comecei a observar o cupim mais velho. De repente, ele largou um brado, saindo dali e foi para casa. Quando chegou na parede onde era o seu buraco queria entrar nele mas ele não encontrou sua entrada. Então ele caiu ao chão e simplesmente adormeceu. Os outros cupins continuaram jogando cartas. Era uma gritaria tamanha que não consegui dormir. Então olhei para o outro lado e vi um casal de cupins fazendo amor. Minha gente! Isto era um agito e um estardalhaço dos maiores. E eles não se importaram que eu os estava vendo. Os outros cupins passavam devagar por eles e nem os olhavam. No dia seguinte, o tempo estava divinamente belo. O sol torrava do céu como se realmente quisesse nos devorar. Juntamos tudo para irmos ao mar: um isopor cheio de cerveja, uma cadeira, um óculos de sol preto para olhar escanteado as garotas e um guarda-sol. Eu tinha um belo e forte guarda-sol de estrutura de madeira. Então, nos sentamos de fronte ao mar sobre a bela areia branca. Abri o guarda-sol, sentei debaixo dele e abri uma latinha de cerveja. Nós estávamos em plena conversação e observando as garotas argentinas. Elas tem uma bela cor de cuia, mas não tem bunda. Elas tem um gingado estranho quando caminham. De repente, olho para o chão, ... sabem o que vi? Vocês não vão acreditar: vi ali meia dúzia de garotas-cupins deitadas tomando banho de sol. Seus rapazes cupins também estavam sentados ali ao lado conversando. Quando me dei conta, não tinha mais cabo de guarda-sol, os cupins haviam roído ele todo. E, acreditem, tive que parar de escrever esta história porque os cupins estavam roendo o meu lápis. (qualquer semelhança é mera coincidência)
Das chteck wo ich do hait aich fatsêele will, is rackstich woa passiat. Mea sin tsu fêrie gerréest tsu Santa Catarina un de insel an de chehn praia Armação. Fa dort dan tsen tóoche blaiwe hon mea uns en haus gemiht. Das wód en ausnams chehnes holtshaus mit faine geschtella un en grohs area fonne romm. Do konnt ma dort dann di redes hin henge un sich faul druf leie. Es wód en grohs haus, mit drai tsimmre un en grohs kich. Es wód alles chehn un gut, mea hon es meia fill benutst wall es wênich gerrehnt hot. Di sonn wód ima debai gewehs. Awa, das haus, so wi mea das lamsam óngefang hon se beôbachte, hon ma gesihn das es foll holtsbêere wód. Dea lait, es is unnglóbich wi fill holtsbêere in dem haus am wohne wóore. In ieda prett, in ieda klots, in alla ecke, wo ma hin gekukt hot, hot ma di holtsbêere gesihn sain órwed am tun. Wenn ma sich uf es bed gelêeht hot, dan hot ma di gans wettschaft fon de holtsbêere gesihn: êtliche hon do um klene áissne tíschia gesitst un gekód, mit en flêschie bia newa dróon. Di hon geiúckst un geschróid, das wód ene moviment foll frôhhéd. Do wód ene bissie elltre debai, de hot so ausgesihn wi ea de cheff weat. Un hat en glêssie chnaps bai sich un hot alla gebott gedrunk. De wód chon bis bissie besoff. Ich hon óngefang das elltre holtsbea se beôbachte. Uf émol, horra ene iúcks geloss un is dort weg gang tsu hémm. We ea foa sain loch an de wand wó, herra wolle renn krawle awa ea hot net es loch gefunn. Do is ea uf de bodem gefall un rackstich dort enngeschloof. Di andere holtsbeere hon waita gekód. Das wód en iuckserai das ich net ennschloofe konnt. Do, guke ich no de anna sait, do sihen ich en pêache holtsbêere sich am liwe. Dea lait! Das wód ene ratau un en raplerai fon de grehste. Un di hon sich nics draus gemacht das ich es gesihn hon. Di anderer holtsbêere sin óh lamsam langst si gang un hon sin góned óngekukt. Am andere tóh, do wód es wetta ausnams chehn. Di sonn hot fon em himmel gepuft wi si uns ráckstich fresse wollt. Mea hon alles samma gerrof fa an es mea gehn: en áis-kêstie foll bia, ene chtuhl, ene chwatse sonne-brill fa eck-kantich no de medcha gucke un ene sonne-chérrem. Ich hat ene chehne un chtarrke sonne-chérrem mit en holts geschtell. Do, hon mea uns foa es mea gesitst, uf em chehne waisse sand. Ich hon de sonne-chérrem uf gemacht, mich drunna gesestst un en plêchelche bia uf gemacht. Mea wóore dick am fatsele un di argentina med am beôbachte. Si hon ene chehne cuie farreb, awa khen óschbacke. Si wackle so chpassich wen si gehn. Uf émol guke ich tsum bodem, ..hot dea gewwusst was ich gesihn hon? Dea wéts mea net glóobe: Ich honn dot en halleb tutsend holtsbêere medcha gesihn dot am laie un ene sonne bód am mache. Sain holtsbêere kélle hon do newe drón gesitst un óh fatsêelt. Wi ich mich umm sihen hat, wód khene chtihl fon em sonne-chérrem me dô, di holtsbêere harre alles fafress. Un, klóbt es mea, ich must ráckstich woa das geschicht do nô losse se chraiwe wall di holtsbêere hon maine lápis gans fafress. (iedea enlichkaite sin nua cointsidense).
Muitos anos se passaram desde os tempos em que eu era um guri pequeno e ainda acreditava no Papai Noel. Mas é uma sensação que a gente nunca esquece. Meu Deus, como era bonito de manhã, no dia do Natal levantar e ver o que o Papai Noel havia trazido. Mesmo que era somente um tecido para uma camisa nova. Então, na semana seguinte nossa mãe já nos levava até a costureira para ela tomar nossas medidas a fim de confeccionar uma nova camisa. Nós então ficávamos ufanos porque tínhamos uma camisa nova de Natal. Hoje em dia as crianças não valorizam mais estas coisas. Claro, hoje em dia é tão fácil entrar numa loja e comprar uma camisa, do feitio e do tecido que se imagina. Então, chega o dia de Natal, e os parentes todos trazem camisas para as crianças. Então o armário fica repleto (de camisas) e a gente não sabe qual será a primeira camisa que se vestirá no filho. Mas, também existiram os tempos em que não se acreditava tanto nos presentes, e sim, se pensava mais no nosso andar. E muitas vezes não éramos tão bons com nossos vizinhos ou com os parentes. Então, nas semanas que antecediam o Natal, os pais viajavam até o parente e reiniciavam o relacionamento. Os vizinhos também eram procurados com uma dúzia de ovos embaixo do braço, ou com um grande e apetitoso pão de trigo. Sempre era assim: primeiro nossa mãe nos mandava levar até lá um presente. - Vizinha, nossa mãe enviou estes ovos. Só que pede que usem logo porque eles já tem uma semana de idade. A mãe também perguntou se pode vir de tardezinha aqui tomar um chimarrão. - Sim, certamente! - Responde a vizinha. - Diz para a tua mãe que ela pode vir sem nenhum problema, eu vou me organizar para isto. Assim aconteceu. A mãe foi visitar a vizinha e a partir daquele dia a amizade foi para frente e se fortificou. Só faltou um pouco de boa vontade. Vamos nós olhar neste Natal para nossos conhecidos e pensar o que nós podemos fazer para que tudo corra melhor. Seria um dos melhores presentes para o ano novo. Nosso coração se sentirá leve e assim tudo andará melhor nos negócios e com nossa saúde. Experimente!
WAIHNACHTS NACHT Fill iore sin chon fagan fon de tsaite wo ich ene klene guri wód un hat noch an de Pelts Nickell geklóbt. Es is awa en fiilung wo ma ni fagisst. Mein Gott, wi wód das chehn móinds, am Wainachtstóh uf chtaie un sihen das es Kristkinntche etwas uns gebrun hot. Wenn es ach nohre ene naie tsaich chtoff wód fa en nai hemmtche mache. Dan, in de negst woch is chon di mamai mit uns bai di nêderin gang un si hot unsa moos abgeholl fa en nái un fain hemmt se mache. Mea sin dan ausnams prosich gieb wall ma en nái Wainachts hemmt harre. Haitsestóhe tun di kenna so was ni me fawehre. Gewiss, es is doch so laicht in es gescheftshaus gehn un en nai hemmt kóofe, bíllich un in de form un in dem chtoff wo gród ma sich foa chtelle kan. Dann, kimmt de Wainachtstóch, un di parente all bringe hemmta fa di kenna. Dan giebt de chrank foll un ma wées net wasfa hemmt ma de eascht em kinnt ón tut. Awa, es wóore óh di tsaite wo ma net so fill an di pêckcha gedenkt hot, un meh an unsa gangung des lewe gedenk hot. Un fillmohls wóore ma net so órich gut mit de nôchbere, oda mit de parente. Dan, in de woche foa dem Wainachtstóh, sin di eltre bai de parent gerréest un hon sich nommo óngefang se gewe. Di nôchbere sin óch besuucht gieb mit en totsent óia una dem érwell, oda mit en grohs un apetitlich waissmehls brot. Es wód ima so passiat: De êascht hot unsa muta uns geschickt es geschenk dort hin drón. Dan, wenn ma hin komm weat, sollt ma sóon: - Nochbarin, unsa muta hot di óia geschikt. Sollt se awa glaich benutste wall di sin chon en woch allt. Di mamai hot óch gefrod ob si hait foa nacht kennt ene thêe bai aich drinke komme. - Ia, gewiss! - Antwort di nochbars fró. - Só fa dain muti si kennt nohre komme, ich richte mich in de órwed fa das. So is es dan passiat. Di muti is bai di nochbars fró móie gang un di froindschaft fon dem tóoch on forran wód nommo grohs un chtarrek. Do hat nohre ene bissie gute wille gefehlt. Wolle mea diese Wainacht gut no unsa bekante guke, un denke was mea tun kenne fa alles um uns romm bessa lóofe kennt. Es wet des grehst geschenk sin fa es ganse naies ioa. Unsa hets will sich laicht fiile un so will alles bessa gehn in de geschefta un in unsa gesunthéd. Probia es!