Publico aqui histórias hilárias que são contadas de geração em geração e assuntos do dia-a-dia, todos em alemão Hunsrickisch (Deutsche Hunsrücker). Publico também a sua tradução, para que possa ser pesquisada e aprendida esta maravilhosa língua. Ainda, tem textos práticos para o uso da língua, expressões, verbos, tirar dúvidas, enfim, um curso para aprender ou rever o Hunsrickisch. Na maioria dos textos incluo o áudio para você ouvir a pronúncia. "Esta é nossa língua!" "Das is unsere chprooch!"
quinta-feira, 29 de julho de 2010
quarta-feira, 21 de julho de 2010
Canção do Exílio - Fatswunge Auslands Lid
Foi-me pedido para fazer a tradução para o Hunsrickisch deste que é um dos poemas mais conhecidos no meio literário brasileiro, que é a Canção do Exílio de Gonçalves Dias. Ei-la:
Es is mea fallangt geb ich sollt di iwasetsung tsum Hunsrickisch mache fom dem poem wo is ene fon de measch bekantste tswischen de brasiliónische chraiwa, wo is das Fatswunge Auslands Lid, fom Gonçalves Dias.
Fatswunge Auslands Lid
Main land hot pallem béhm,
Do wo di amschel singt;
Di fêechel wo do hia kwíidschle,
Kwíidschle net so wi dott.
Uns're himmel hot meh chténne,
Unsa wóoge hon meh blume,
Unsa weldcha hon meh lewe,
Unsa lebe meh liibe.
Iwa em kriwwle, léen, owends,
Meh chpass finn' ich dott;
Main land hot pallem béhm,
Do wo di amschel singt.
Main land hot foaschpíchelunge,
So wi di ich net dott finne;
Iwa em kriwwle - léen, owends -
Meh chpass finn' ich dott;
Main land hot pallem béhm,
Do wo di amschel singt.
Soll Gottes net mich chterwe losse,
Ohne ich dott tsurick komme;
Ohne di foaschpíchelunge fakníiche
Wo ich net do hia finne;
Ohne ich noch di pallem béhm sihen,
Do wo di amschel sing
----------------------
Canção do Exílio
Gonçalves Dias (1823-1864)
Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá;
As aves, que aqui gorjeiam,
Não gorjeiam como lá.
Nosso céu tem mais estrelas,
Nossas várzeas têm mais flores,
Nossos bosques têm mais vida,
Nossa vida mais amores.
Em cismar, sozinho, à noite,
Mais prazer encontro eu lá;
Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá.
Minha terra tem primores,
Que tais não encontro eu cá;
Em cismar — sozinho, à noite —
Mais prazer encontro eu lá;
Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá.
Não permita Deus que eu morra,
Sem que eu volte para lá;
Sem que desfrute os primores
Que não encontro por cá;
Sem qu’inda aviste as palmeiras,
Onde canta o Sabiá."
domingo, 18 de julho de 2010
Canção em alemão Hunsrickisch - Di Chehne Med
Ouça esta canção aqui: Hea das lid do hia:
Thichenenmeth (Di chehne med)
Musical Estrelar
Musical Estrelar
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Móinds frii fóore mea fott
Das is io iwa chehn
Di medcha komme ón
Mit chehne dicke béhn
Di chehne kotze reck
Das is was mea dient
Uf émol chróit di mamai:
"Dea med wo woll dea hin?"
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Das is chon tsimmlich nacht
Di musik geht glaich óon
di medcha sin chonn do
Un bidde sich chonn óon
No hea gehn mea tantse
Ich kann doch nicht sóon "nê"
Uf émol kommt di fróo:
"Du tants do romm mit de med?"
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Das chteck is chonn am énn
Dann gehn ich bai di fróo
Di is chon iwa behs
Di guckt mich negst net óon
Dann sóon ich fa di fróo:
"Das sin doch pure amigas!"
Dann chróoid se mich so óon:
"Das sin doch phua hiine!"
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
Ia, ia, ia, das leben is so chehn
wenn mea ene bóol chpille
do sin fill chehne med
------------------------
TRADUÇÃO:
As Belas Garotas
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
De manhã cedo partimos
Isto é pois muito belo
As garotas chegam até nós
Com belas e grossas pernas
As belas saias curtas
É isto que me serve
De repente a mãe grita:
"Garotas, onde vão parar?"
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Já é quase noite
O baile logo vai começar
As garotas já estão aqui
E já estão se oferecendo
Depois vamos dançar
Eu não posso dizer "não"
De repente vem a esposa:
"Você está dançando por aí com as garotas?"
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
A peça (música) já está no fim
Então vou até a esposa
Ela já está muito braba
Ela quase nem me olha
Então eu digo para a esposa:
"Isto são só amigas!"
Então ela grita para mim:
"Isto são puras galinhas!"
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
Sim, sim, sim, a vida é tão bela
quando nós tocamos um baile
tem muitas garotas belas lá
quarta-feira, 7 de julho de 2010
Mascat Chtecka
Ouça esta história gravada aqui: Hea das graveadne chteck do hia:
Mascat chtecka
Es wóod en plats gans wait in de colonii, wo en chehn chtêtche sich gekrint hat. Un, so wi es ima friasch wóod, dort sin óoch di mascate fon waitem hin komm fa sain dings fakóofe.
So, ene gute móind is ene mascat an das chtêtche hin gerrit komm, do treft ea in dem inngang des chtat ene iunn. Do, uf em gaul, halt ea chtill un frood de iunn:
- Wo dôrrich komme ich de laichst an di pension fon de chtat?
De iunn antwort:
- Es gibt tswói weeche: ene waite un ene kotse. Wenn du de kotste némmst, dauat es lenga fa dort hinn komme un wenn du de waitste wech némmst dauat es wênicha fa dort hinn komme.
De mascat hot das chpassich gefun. Awa, hot geménnt de iunn weat farrikt. Do, fa dem sain bekantniskhéd abchteche horra gefroht:
- Nach, wo is dan daine fatta?
- De is in de wald iachte gang! Was ea iacht lisst ea dort in dem wald un was ea lebendich find bringt ea mit.
- Is das woa? - Freht de mascat. De iunn antwort:
- Gewiss! Un ea iacht fill un bringt fill lebendich hémm.
De mascat hot so unnklóbich di hoa gekratst un fa sich gedenkt: "De iunn do is ebérmlich farrikt! Demm kamma wércklich woa net noh gehn!"
In enem letste chuss horra fa sich gedenkt teht noch en frage mache, un wenn dan de iunn alles richtich antworte teht, dann kennt ea filaicht em bissie credit gewe. Do, frohra:
- Un dain mámai, wo is si? ...Was is si am mache?
De iunn antwort:
- Di mámai is das brot am backe wo mea gista gess hon.
"De iunn is gans farrickt! Wonêe het ma mo so en antwort richtich gefun?" - Das wóod alles de mascat am denke. Do, hot ea awa gemennt wead bessa dem iunn sain austrucke bessa ausfroue, do sóora:
- Ia, ich hon bis iets niks faschtan. Was host du geménnt?
- Ai, mit de chtrohs, das is so: de wêech wo waita is fa se fóore fa an di pension komme is fill bessa als de wêech wo kétsa is. So, dorrich de kotse wêech dauat es lenga fa an di pension komme als wi dôrrich de waitere wêech komme.
- Chehn so! Un das geschicht fon dem fatta wo di iacht lebendich hémm bringt?
- Ai, das is so: maine fatta is in de wald iachte gang und hot de kopp foll fol flêe. Di wo ea dort iacht, lisst ea dort un di wo waita lebendigch umf dem kopp blawe brigt ea tsurrick.
- Mechtich interessant! - Sóod de mascat. - Un wi ist das chteck iwa das brot? Wonê kann dain mamai es brot am backe sinn wo dea gista gess het?
De iunn sóod do:
- Main mamai is brot am backe fa de nochbasch tsurrick se gewe. Gista harre mea khéhn broht gehat, do hon mea es fon de nochbasch gelehnt gried un gess. So muss si hait das brod backe fa denna tsurrick se gewe. Is das dan net logisch das di das broda am backe is wo mea gista gess hon?
(ieda enlichkaite sin nua cointsidense).
Mascat chtecka
Es wóod en plats gans wait in de colonii, wo en chehn chtêtche sich gekrint hat. Un, so wi es ima friasch wóod, dort sin óoch di mascate fon waitem hin komm fa sain dings fakóofe.
So, ene gute móind is ene mascat an das chtêtche hin gerrit komm, do treft ea in dem inngang des chtat ene iunn. Do, uf em gaul, halt ea chtill un frood de iunn:
- Wo dôrrich komme ich de laichst an di pension fon de chtat?
De iunn antwort:
- Es gibt tswói weeche: ene waite un ene kotse. Wenn du de kotste némmst, dauat es lenga fa dort hinn komme un wenn du de waitste wech némmst dauat es wênicha fa dort hinn komme.
De mascat hot das chpassich gefun. Awa, hot geménnt de iunn weat farrikt. Do, fa dem sain bekantniskhéd abchteche horra gefroht:
- Nach, wo is dan daine fatta?
- De is in de wald iachte gang! Was ea iacht lisst ea dort in dem wald un was ea lebendich find bringt ea mit.
- Is das woa? - Freht de mascat. De iunn antwort:
- Gewiss! Un ea iacht fill un bringt fill lebendich hémm.
De mascat hot so unnklóbich di hoa gekratst un fa sich gedenkt: "De iunn do is ebérmlich farrikt! Demm kamma wércklich woa net noh gehn!"
In enem letste chuss horra fa sich gedenkt teht noch en frage mache, un wenn dan de iunn alles richtich antworte teht, dann kennt ea filaicht em bissie credit gewe. Do, frohra:
- Un dain mámai, wo is si? ...Was is si am mache?
De iunn antwort:
- Di mámai is das brot am backe wo mea gista gess hon.
"De iunn is gans farrickt! Wonêe het ma mo so en antwort richtich gefun?" - Das wóod alles de mascat am denke. Do, hot ea awa gemennt wead bessa dem iunn sain austrucke bessa ausfroue, do sóora:
- Ia, ich hon bis iets niks faschtan. Was host du geménnt?
- Ai, mit de chtrohs, das is so: de wêech wo waita is fa se fóore fa an di pension komme is fill bessa als de wêech wo kétsa is. So, dorrich de kotse wêech dauat es lenga fa an di pension komme als wi dôrrich de waitere wêech komme.
- Chehn so! Un das geschicht fon dem fatta wo di iacht lebendich hémm bringt?
- Ai, das is so: maine fatta is in de wald iachte gang und hot de kopp foll fol flêe. Di wo ea dort iacht, lisst ea dort un di wo waita lebendigch umf dem kopp blawe brigt ea tsurrick.
- Mechtich interessant! - Sóod de mascat. - Un wi ist das chteck iwa das brot? Wonê kann dain mamai es brot am backe sinn wo dea gista gess het?
De iunn sóod do:
- Main mamai is brot am backe fa de nochbasch tsurrick se gewe. Gista harre mea khéhn broht gehat, do hon mea es fon de nochbasch gelehnt gried un gess. So muss si hait das brod backe fa denna tsurrick se gewe. Is das dan net logisch das di das broda am backe is wo mea gista gess hon?
(ieda enlichkaite sin nua cointsidense).
----------------------
Tradução
Histórias de Mascates
Era um lugar bem longe, na colônia, onde uma bela historinha se criou. E, como antigamente sempre era, lá também chegavam os mascates de longe para venderem seus artigos.
Assim, numa bela manhã chegou um mascate cavalgando até a vila, e então encontrou em sua entrada um rapaz. Então, sobre o cavalo ele parou e perguntou ao rapaz:
- Por onde é o caminho mais fácil até a pensão?
O rapaz respondeu:
- Existem dois caminhos: um comprido e um curto. Se tomares o caminho curto, demora mais a chegar no destino e quando tomares o caminho maior leva menos tempo para chegar lá.
O mascate achou estranha esta resposta. Mas, imaginou que o rapaz estivesse louco. Então, para testar seu conhecimento, ele perguntou:
- Então, onde está seu pai?
- Ele está no mato caçando! Tudo o que ele caça no mato e mata, ele deixa lá e tudo o que ele encontra vivo, traz junto.
- Isto é verdade? - Perguntou o mascate. O rapaz respondeu:
- Claro! E Ele caça muito e trás muito vivo para casa.
O mascate coçou incrédulo seus cabelos e pensou de si para consigo: "Este rapaz está completamente doido! Com certeza não dá para ir atrás do que ele diz!"
Como última cartada ele pensou para consigo em fazer mais uma pergunta, e então se o rapaz respondesse corretamente, então poderia talvez levar um pouco de crédito. Então perguntou:
- E a tua mãe, onde está? ...o que ela está fazendo?
O rapaz respondeu:
- A mãe está assando o pão que comemos ontem.
"O rapaz está completamente maluco! Onde se poderia imaginar uma resposta detas?" - Isto tudo o mascate estava pensando. Mas, então ele pensou que era melhor tirar a limpo estas respostas do rapaz. Então ele disse:
- Sim, eu até agora não entendi nada. O que tu estavas querendo dizer?
- Ora, sobre o caminho, é o seguinte: O caminho que é mais distante para se chegar na pensão é muito melhor do que o caminho que é mais curto. Assim, através do caminho curto demora mais para chegar na pensão do que através do caminho comprido.
- Bonito assim! E a história do pai que traz a caça viva para casa?
- Ora, é assim: meu pai foi caçar no mato e tem a cabeça cheia de piolhos. Aqueles que ele caça lá, ele deixa lá e os que continuam vivos na cabeça ele traz de volta.
- Muito interessante! - Disse o mascate. - E como é o caso do pão? De que maneira pode a tua mãe estar assando o pão que comeram ontem?
O rapaz então disse:
- Minha mãe está assando o pão que vai devolver à vizinha. Ontem não tínhamos pão, então recebemos emprestado da vizinha e comemos. Assim ela precisa assar o pão hoje para devolver a ela. Então não é lógico que ela está assando o pão que comemos ontem?
(Qualquer semelhança é mera coincidência).
Era um lugar bem longe, na colônia, onde uma bela historinha se criou. E, como antigamente sempre era, lá também chegavam os mascates de longe para venderem seus artigos.
Assim, numa bela manhã chegou um mascate cavalgando até a vila, e então encontrou em sua entrada um rapaz. Então, sobre o cavalo ele parou e perguntou ao rapaz:
- Por onde é o caminho mais fácil até a pensão?
O rapaz respondeu:
- Existem dois caminhos: um comprido e um curto. Se tomares o caminho curto, demora mais a chegar no destino e quando tomares o caminho maior leva menos tempo para chegar lá.
O mascate achou estranha esta resposta. Mas, imaginou que o rapaz estivesse louco. Então, para testar seu conhecimento, ele perguntou:
- Então, onde está seu pai?
- Ele está no mato caçando! Tudo o que ele caça no mato e mata, ele deixa lá e tudo o que ele encontra vivo, traz junto.
- Isto é verdade? - Perguntou o mascate. O rapaz respondeu:
- Claro! E Ele caça muito e trás muito vivo para casa.
O mascate coçou incrédulo seus cabelos e pensou de si para consigo: "Este rapaz está completamente doido! Com certeza não dá para ir atrás do que ele diz!"
Como última cartada ele pensou para consigo em fazer mais uma pergunta, e então se o rapaz respondesse corretamente, então poderia talvez levar um pouco de crédito. Então perguntou:
- E a tua mãe, onde está? ...o que ela está fazendo?
O rapaz respondeu:
- A mãe está assando o pão que comemos ontem.
"O rapaz está completamente maluco! Onde se poderia imaginar uma resposta detas?" - Isto tudo o mascate estava pensando. Mas, então ele pensou que era melhor tirar a limpo estas respostas do rapaz. Então ele disse:
- Sim, eu até agora não entendi nada. O que tu estavas querendo dizer?
- Ora, sobre o caminho, é o seguinte: O caminho que é mais distante para se chegar na pensão é muito melhor do que o caminho que é mais curto. Assim, através do caminho curto demora mais para chegar na pensão do que através do caminho comprido.
- Bonito assim! E a história do pai que traz a caça viva para casa?
- Ora, é assim: meu pai foi caçar no mato e tem a cabeça cheia de piolhos. Aqueles que ele caça lá, ele deixa lá e os que continuam vivos na cabeça ele traz de volta.
- Muito interessante! - Disse o mascate. - E como é o caso do pão? De que maneira pode a tua mãe estar assando o pão que comeram ontem?
O rapaz então disse:
- Minha mãe está assando o pão que vai devolver à vizinha. Ontem não tínhamos pão, então recebemos emprestado da vizinha e comemos. Assim ela precisa assar o pão hoje para devolver a ela. Então não é lógico que ela está assando o pão que comemos ontem?
(Qualquer semelhança é mera coincidência).
quinta-feira, 1 de julho de 2010
Assinar:
Postagens (Atom)


